VETERANI

Nga Broz Simoni   Në një stacion televiziv kombëtar, “i pavarur”, lajmërohej: “ Vdiq Ali Senjefi, Veteran i Luftës.” U befasova te s’bën e mendja më shkoi te i biri që e Lexo më tej

“TURQIA NA NXORI NGA EUROPA… ENVER HOXHA NA NXORI NGA KENJA NJERI !”

Nga Fritz Radovani, pjesa V Në 70 vjetorin e përmbytjes së Shqipnisë… “ARKIVI I HARRESËS”   ■Këte libër me titull “ARKIVI I HARRESËS”, Ua kam kushtue Ejllorëve të Drishtit… Atyne Paraardhësve të Lexo më tej

Të rrethuar nga gënjeshtarët

Nga Aurel Dasareti* Kur dikujt i është dhënë besim dhe pushtet në mënyrë të tillë ku lindin mundësitë dhe joshjet, ndërsa rreziku për marrje në përgjegjësi fundoset, atëherë rritet gjithashtu rreziku i Lexo më tej

Duke riparë një dokumentar, një shkrim i para tre viteve

Refleksion nga Reshat Kripa                     Pashë me shumë interes, por edhe me një dhimbje të thellë, dokumentarin e dhënë në emisionin “Opinion” në Tv Klan, “Divorc Albanian Style”. Them me dhimbje Lexo më tej

Poezia e Mjedes

Nga Sadik Bejko Në këto ditë, më 22 nëntor, për nostalgji dhe per adhurim isha në Kukël, në rezidencën \ kishën ku dom Ndre Mjeda meshoi dhe jetoi përmbi 20 vjet. E Lexo më tej

MIQËSIA E MBJELLUR PA HILE NUK PRISHET

Nga Agim Gashi   Fjalën e rreme e qet dikush nga goja. Nuk mendon fare se çka flet, por fjala kur del nga aty, ajo fluturon me shpejtësi, e merr edhe era Lexo më tej

Regjistrimi i mërgimtarëve në diasporë

Ne do të insistojmë që ky regjistrim të mbahet në harmoni me ligjet e Republikës së Kosovës Nga Ramiz Dërmaku   Këshilltari politik në Ministrinë e Diasporës pra në Qeverinë e Kosovës, Lexo më tej

PSE VERIU I SHQIPNISË NUK HYNI NË LUFTË CIVILE ?

Nga Fritz Radovani, pjesa IV Në 70 vjetorin e përmbytjes së Shqipnisë…   1943 ■Pse, në të gjitha shkollat e Veriut, Rinia Shqiptare kishte studjue “Lahutën e Malcis”! Pse, nder shkollat e Lexo më tej

A KA NISUR RILINDJA SHQIPTARE?!

Nga Zef  Mulaj   Shpresat janë akoma të mëdha për të parë rilindjen shqiptare! Ky është një premtim i së majtës për të cilën shqiptarët presin ta shohin, prekin dhe jetojnë. Po Lexo më tej

KUR ZHGRAPS KRYEMINISTRI YNЁ

Nga Ing. Ahmet Çollaku   Vendimi, për tjetërsimin e godinës së Fakultetit Gjeologji -Miniera, është një rrëshqitje, që do t’i kushtojë shtrenjtë Kryeministrit tonë, nëse ai vërtetë do t’a zhgraps atë fletushkë.   Kryeministri ynë Lexo më tej

 

Shi gjethesh

Tregim nga Viron Kona

Viron Kona

-Si dole sot?

-Ç`ka, s`duhet të qahem!

-Të paska ecur, hë?

Tjetri kthehu prapa strehën e kapelës  dhe bëri buzën në gaz:

-Kështu e ka tregu, sot fitoj unë diçka, nesër fiton ti…

Ai që pyeti foli përsëri, por kësaj here me ton ankues:

-Në zonën tonë jemi shtuar shumë. Sot erdhën edhe tre – katër djem të rritur, kështu që s`mbeten fare klientë për ne që jemi të vegjël.

-Edhe nga ne erdhën disa, por as dy – tri orë s`arritën të shisnin se i përzuri me shkelma Kapoja ynë. “- Po ju pashë të shisni më përpara lokaleve të  zonës sime, do t`jua marrë mallin dhe të gjitha paratë, – i paralajmëroi ai. Që atë ditë, ata nuk janë dukur më.

Tjetri e dëgjonte i menduar.

-E keni të egër Kapon?

-Të gjithë e kemi frikë. Po nuk i dhamë dyqind lekë çdo natë, bëhet nami. Zëre se punojmë për atë.

-Edhe ai yni, aq lekë na kërkon…

Të dy çunat, që ende s`i kishin bërë nga dymbëdhjetë vjeç, vazhdonin t`i tregonin njëri – tjetrit se si u kishte shkuar shitja e ditës. Në dorë mbanin kutitë me paketa cigaresh, çakmakë, bajame, çamçakëzë…

Koha dukej e vrenjtur. Bënte ftohtë. Një erë e fortë shkundte drurët në të dy anët e bulevardit. Mijëra gjethe vallëzonin në ajër dhe binin ngadalë në tokë. Binin me shumicë, pa pushim. Era i shpërndante gjithandej: nëpër rrugë e rrugica, në trotuare e bulevard, në çatitë e shtëpive të ulëta, mbi makinat e shumta që s`reshtnin. Sa shumë gjethe! Sa shumë makina!

-Nesër do të shes fara kungulli, – tha djali, të cilit nuk i kishte shkuar mbarë dita.

-Mendon se do të fitosh?

-Ta provoj një herë te bordurat, përballë bulevardit kryesor, atje ku rrinë studentët dhe të pa punët. Kanë vënë re se ata  që s`kanë para të futen në lokale, u pëlqen të shtynë kohën duke përtypur fara kungulli.

-Më mirë të shesësh misra të pjekur, atje ku rri ai lypësi plak që e rrethojnë qentë. E qan pesë mijëshen në ditë.

-Po si?

-Si jo, kështu thotë Dani.

Tjetri psherëtin. Pastaj diç u kujtua.

-Një shok imi shiste çdo ditë nga një kazan të madh me fara luledielli në hyrje të një gjimnazi. Në mëngjes, kur nxënësit hynin në shkollë, kazani përgjysmohej, kurse kur mbaronte mësimi, kazani boshatisej krejt.

-Fitonte?

-Po ore, fitonte goxha. E di ti se çdo të thotë të shesës një kazan me fara luledielli çdo ditë? Por, një mëngjes, e thirri drejtori i shkollës:

-Ankohen pastrueset e shkollës se klasat mbushen me lëvozhga të farave, – i tha dhe e përzuri. Shoku u largua. Nuk e di ku shet tani.

-Kudo është vështirësuar kjo punë. Jemi bërë aq shumë, saqë, edhe klientët e lokaleve i mërzitim, duke u shkuar radhë njëri pas tjetrit, por edhe pronarët nuk na lejojnë. Mua disa herë më kanë nxjerrë me shkelma. Edhe mallin ma kanë marrë, edhe…

-Këto që po më thua ndodhin përditë andej nga ne. Tani kanë filluar të bëjnë sherre edhe ata që mbledhin kanoçe dhe shishe plastike në kazanët e plehrave.

Djemtë biseduan edhe një copë herë dhe u ndanë.

-Natën!

-Natën! – tha dhe djali me kasketë që kishte fituar mirë dhe futi duart në xhep. Ndenji edhe pak në trotuar. Qielli po nxihej, ndërsa era vazhdonte të shtohej dhe sa s`i këpuste degët e pemëve. Përballë tij vezullonte një vitrinë, që reklamonte një ushqim të ri për qentë. Pranë një pjate të madhe disa qenë leshtorë vinin rreth e rrotull dhe lehnin të lumtur. Djali hoqi sytë prej andej. Era, që sa vinte e bëhej më e fortë, përhapte zërin e hoxhës që këndonte lutjen në minare aty pranë, ndërsa që tej vinte zhurma e një daulleje. E njihte daullexhiun. “-Shfrytëzoj ditët e festave fetare, mos fitoj ndonjë lekë”, – i kishte thënë ai.

Papritmas nisën të ndizen dritat. Çfarë, të shkonte që tani në shtëpi? Apo të vazhdonte të shiste edhe ca? Këmbët nuk i ndjente nga lodhja.

-“Ti numëroj një herë paratë, të shohë se sa kam fituar, pastaj të vendos, të kthehem apo të mos kthehem që tani në shtëpi, – tha me vete djali dhe nxori tufën e kartëmonedhave nga xhepi i brendshëm i trikos. Nga paketat ai fitonte fare pak, shitja e tyre kishte rënë që kur në to vihej pulla e shëndetësisë, e cila paralajmëronte pirësit e duhanit për rrezikun e  sëmundjes së kancerit. Por, atë ditë djalit i kishte ecur me bajamet dhe çamçakëzët. Kishte rënë në një lokal, ku kishte pasur shumë çifte të rinjsh dhe, vajzat, i pëlqenin shumë bajamet.

I kthehu shpinën erës dhe nisi t`i numëroj paratë. Ishte i bindur se atë ditë kishte fituar më shumë se çdo ditë tjetër. Një jeshile do ta kishte fituar me siguri.

-Futi paratë në xhep, or çun! – se kush i foli. Ishte bojaxhiu i pallatit aty pranë që po e këshillonte.

E falënderoj bojaxhiun. E dinte se hajdutët ishin sheshit. Kishte prej tyre që i njihte. Kishin emra jo të zakonshëm: Xhagai, Raxhi, Çengeli, Dumdumi, Pronari i kazanëve të plehrave, Karoatreci…

Ata i kishin të ndara zonat ku vidhnin. Një pjesë kishin zënë që në fillim nga një autobus ose furgon, dhe rrallë grindeshin me njëri – tjetrin. Kurse të tjerët ishin të ndarë në grupe që vidhnin çantat e grave, xhepat e pensionistëve, mallra  nëpër tezga e trotuare dhe kioskat e vogla…Ishin edhe hajdutët që vidhnin shitësit e vegjël të cigareve. Me këta s“bëhej shaka. Ishe me fat po të mos kishin në listat e tyre. Akoma më të rrezikshëm ishin ata që vidhnin vjedhësit. Këta ishin kupola. Ishin djem të rritur me armë të ftohta. Grupet e vjedhësve të vegjël paguanin tek ata   “gjobën” dhe nëse e refuzonin, përfundonin të rrahur apo të sakatosur në ndonjë kanal apo në urgjencën e spitalit. Më i tmerrshmi ishte “Hajduti i Bagdatit”. Për atë flitej se nuk kishte zot që ta kapte. Policëve u  ikte për duarsh si gjarpër…Po, për fat ai nuk e kishte me shitësit e vegjël.

-Mos u trembni, – u kishte thënë ai një ditë kur ishin përballur në rrugë dhe, ata, po dridheshin nga frika. – Unë tani s`merrem me cironkat, por me balenat. Prandaj, qërohuni  dhe mos më dilni më përpara! – i kishte kërcënuar ai duke u fryrë.

Megjithëse po kalonte nëpër mend me frikë larminë e  vjedhësve, djalit nuk po i durohej që t`i numëronte paratë. E kush do ta shikonte! Pastaj, ata e dinin se ai një shitës i thjeshtë cigaresh ishte. Peshk i vogël!

Era sillej si e marrë në sheshin e madh, ngrinte pluhur, letra, gjethe. Tërë këto gjethe! Shi gjethesh! – tha me vete dhe ndjeu t`i përkëdhelej sedra. Mësuesja e kishte lavdëruar sepse, herë pas here kur tregonte diçka ose përgjigjej në orën e gjuhës dhe leximit, ai përdorte metafora, krahasime, epitete… U kujtua që kishte bërë shumë mungesa në shkollë. Mësuesja i kishte dërguar disa herë lajm që të mos mungonte…

Gjethet vazhdonin të binin dendur dhe pa pushim, duke vezulluar me një shkëlqim të argjendtë. Një copë herë i mbetën sytë tek ato. “Po sikur, -  i erdhi një mendim vetëtimthi, – ato gjethe të ishin para, dollarë, euro…Të binin nga qielli dhe ai të mblidhte sa të donte dhe t`i çonte në shtëpi. Të merrte lapsin dhe, të gjithë së bashku, të bënin listën e gjërave që do të blinin me to…Sa e gjatë do të ishte ajo listë? Eh, sikur me të vërtetë të gjitha ato gjethe të ishin kartëmonedha? Atëherë, ai nuk do të detyrohej të dilte lokaleve, të endej nëpër trotuar dhe rrugë për të shitur; nuk do të dëgjonte më lloj – lloj fyerjesh, përbuzje, mëshirë….Do të shkonte rregullisht në shkollë si të gjithë moshatarët e tij. Sigurisht që kishte për ta blerë edhe atë biçikletën me marshe, që e shikonte përditë te vitrina e një magazine të madhe; motrës, që s`e kishte ende moshën për në shkollë, do t`i blinte disa lloje kukullash dhe ëmbëlsirash që ajo i pëlqente shumë. Do t`i blinte edhe revista dhe libra me figura të mahnitshme. Nënës do t`i blinte një palë pantofla të buta dhe të lehta, do t`i blinte edhe kafe të  porsa bluar. Babai, doemos që do të hiqte dorë nga pija…, sepse, edhe hallet e  tyre do të mbaronin….

Por, jo. Ato nuk ishin kartëmonedha. Ato ishin vetëm gjethe të zverdhura, të cilat nuk i hanin as bagëtitë. Qeshi hidhur. E pra, do t`i numëronte apo jo, ato të shkreta para` ?!

I vuri kartëmonedhat në dorën e majtë, ashtu  siç bëjnë punonjësit e bankave dhe kambistët, të cilët kishin aftësinë të numëronin me shpejtësi marramendëse dhe pa u ngatërruar qindra dhe mijëra kartëmonedha me vlera të mëdha…Një… tre…gjashtë…nëntë…Era e fortë, po e pengonte që t`i numëronte saktë. Ia ngatërroi numërimin. Hajde edhe një herë: Një…katër…shtatë…njëmbë…

-Oh, oh, njëra nga kartëmonedhat, ajo me vlerë më të madhe, i fluturoi nga dora, ia mori era dhe ajo u gjend në ajër, sipër kokës së tij. Ngriti dorën ta kapte, por era tinëzare e çoi më tutje….Ja, ja tek ishte, e dalloi përsëri kartëmonedhën. Ja, aty afër dritës së neonit, atje ku dukej grumbulli më i madh i gjetheve. Oh, tani ajo u ngatërrua me gjethet!

Djali u trondit: Çfarë? Ajo kartëmonedhë kishte për t`i ikur nga duart? Jo, ai s`kishte për ta lënë, ajo përmbante vlerën e  tërë asaj dite pune. Mprehu vështrimin në mes të gjetheve që rrotulloheshin përqark llambës së neonit, ashtu siç bëjnë ndonjëherë fluturat. E dalloi. Por tashmë ajo po fluturonte si një zog bashkë me gjethet drejt mesit të bulevardit, atje ku rridhte pandërprerë “lumi” i makinave. Ishin aq shumë makina! S`kishin të mbaruar, si dallgët e detit që vrapojnë pa u ndalur njëra pas tjetrës.

Nuk u përmbajt më. U sul pas grumbullit të gjetheve, atje ku vërtitej duke “vallëzuar” edhe kartëmonedha e tij. Por, sapo i dukej se po e kapte, ajo i shkiste për duarsh si një flutur. Ç`ishte më e keqja, ajo erë e mallkuar po e shtynte gjithnjë e më larg, atje ku ishte pamundur që ta merrte më.

Jo, ai nuk kishte për ta lënë atë kartëmonedhë. Jo, pra!

Vështrimin e zemëruar dhe të përlotur nuk e hiqte nga grumbulli i gjetheve që mbanin fshehur kartëmonedhën e tij.

“Lumi” i makinave vazhdonte pa ndërprerë. Kartëmonedha herë zhdukej e herë vezullonte në ajër, duke u larguar përherë e më shumë. Një çast u duk sikur u krijua një boshllëk midis makinave. Vrapoi. Vuri re se po ia afrohej shumë kartëmonedhës, pa i përfillur të sharat, britmat dhe fyerjet që i drejtonin shoferët e veturave.

Ja, edhe pak, ja…zgjati dorën, gati e kapi, po e ka…

Një zhurmë e tmerrshme, një britmë gruaje nga trotuari, ca klithma të përziera me fishkëllima frenash dhe thirrjesh:  “Shpejt, shpejt në spital!”, pasuar nga një rënkim:“Jo, është vonë…tepër vonë…”

Heshtje.

Pas pak, “lumi” i makinave, që ishte ndalur për një çast, vërshoi përsëri, teksa shiu i gjetheve binte e binte pandërprerë…

Ky shkrim është lexuar 243 herë!

Diaspora TV

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner

RadioEmigranti

facebook comments:


Leave a Reply